Naar Jeugdfonds Sport & Cultuur Utrecht pagina

Utrecht | 28 april 2026

Beleidsadviseur Moniek Spoor: ‘Het allerbelangrijkste? Dat kinderen iets leuks kunnen doen’

Binnen het Jeugdfonds Sport & Cultuur zetten dagelijks betrokken professionals zich in om kinderen en jongeren gelijke kansen te bieden. Door hun verhalen te delen, maken we zichtbaar hoe het fonds werkt in de praktijk. Tegelijkertijd inspireren we elkaar om nog meer kinderen te bereiken. Dit keer spreken we met Moniek Spoor, beleidsadviseur bij de gemeente Rhenen, over haar visie op kansengelijkheid, ‘meedoen’ en de rol van de overheid.

Even voorstellen: wie ben je, waar ben je actief en wat moeten we echt over jou weten?

Ik ben Moniek Spoor, beleidsadviseur voor de gemeente Rhenen en daarmee ‘spreidstandburger’ als het gaat om armoede.

Waarom vind je het belangrijk dat alle kinderen in jullie gemeente kunnen meedoen aan sport, cultuur of andere activiteiten?

Sporten is goed voor de gezondheid natuurlijk, maar deel uitmaken van een club of team geeft een kind ook een sociaal netwerk. Het biedt de kans om vrienden te maken, om te leren omgaan met teleurstelling én om je sportief op te stellen als je wint. Muziek is goed voor de ontwikkeling, cultuur geeft een inkijkje in méér dan alleen je eigen leefwereld. Toegang tot deze activiteiten draagt bij aan kansengelijkheid. En het allerbelangrijkste: het is gewoon leuk. Kinderen in gezinnen waar financiële stress speelt hebben het juist nodig om gewoon iets leuks te kunnen doen.

Wat betekent “meedoen” volgens jou voor de ontwikkeling van een kind?

Ik ben eerlijk gezegd niet zo enthousiast over de nadruk op ‘meedoen’. Het suggereert dat er een groep is die niet meedoet, terwijl we daarmee voorbijgaan aan alles wat mensen wel doen. Dat kan hen onbedoeld neerzetten als buitenstaanders, terwijl ze gewoon onderdeel zijn van de samenleving. Maar, als we het begrip dan toch even moeten gebruiken: het is in Nederland normaal dat een kind leert zwemmen, en daarna op een sport of bijvoorbeeld muziekles gaat. Het hoort er gewoon bij en je mist iets als je die kans niet krijgt.

Welke rol zie je voor de gemeente om ervoor te zorgen dat de financiële situatie van ouders geen belemmering vormt voor kinderen?

Kinderen zijn niet arm, hun ouders hebben een laag inkomen, en daardoor kunnen ze bepaalde zaken voor hun kinderen niet betalen. Het toegankelijk maken sport en cultuur is belangrijk, maar in feite ook symptoombestrijding. Ik zie het als taak van de Rijksoverheid om ervoor te zorgen dat het sociaal minimum toereikend is voor watt wij als samenleving essentieel vinden. Het belang dat er door gemeenteraden, IZA/AZWA, en maatschappelijke partners wordt gehecht aan sport en cultuur voor kinderen laat zien dat we dat beschouwen als onmisbaar. Als gemeente kunnen we echter, in samenwerking met het Jeugdfonds, vooral ondersteunen waar dat nodig is.

Waar ben je trots op als het gaat om kansen voor kinderen in jullie gemeente?

We zien dat de instroom van gezinnen met kinderen naar een laag inkomen hoger is dan gemiddeld in onze provincie (5,7%, wel gelijk aan het landelijke gemiddelde). Tegelijkertijd zien we dat vier jaar later minder gezinnen in die situatie blijven (0,9% onder het gemiddelde). Dat betekent dat veel van deze gezinnen er in die periode weer bovenop komen en zelf weer kunnen voorzien in dit soort uitgaven voor hun kinderen.

Waar liggen nog uitdagingen of kansen om meer kinderen te laten meedoen?

Met name de kosten voor zwemles stijgen enorm in onze gemeente. Daardoor wordt het voor ouders steeds moelijker om dit zelf te betalen. Dat is een zorgelijke ontwikkeling omdat het leidt tot méér afhankelijkheid van ondersteuning.

Wat zou je willen meegeven aan ouders die het financieel moeilijk hebben maar hun kind wel graag willen laten sporten of deelnemen aan activiteiten?

Kom vooral, zoek contact met ons! Financiële zorgen zijn niets om je voor te schamen. Er is niets normaler dan dat je als ouder het beste wilt voor je kind.

Als je één wens zou mogen doen voor alle kinderen in jullie gemeente, wat zou dat zijn?

Dat kinderen opgroeien in een gezonde samenleving waar we naar elkaar omkijken, elkaar met respect en vriendelijkheid behandelen en het normaal vinden om eerlijk te delen.