Tommy St. Jago is ambassadeur voor Jeugdfonds Sport & Cultuur Utrecht. De rechtsbenige centrale verdediger speelt sinds zijn 11e in de opleiding bij FC Utrecht. De verdediger speelde jeugdinterlands voor Oranje Onder 17 en Oranje Onder 18.
‘Sport laat zien wie je bent. In het veld, maar ook daarbuiten’
“Sporten betekent voor mij me fit en gezond voelen en optimaal mijn talent benutten.” Voetballen geeft me een focus en leert me discipline. Het heeft me tot een echte vechter gemaakt. Bovendien leert het je om met tegenslagen om te gaan, zoals bijvoorbeeld bij een blessure. Dingen die je niet alleen in sport, maar sowieso in de rest van je leven nodig hebt om iets te bereiken.
Laat zien waar je goed in bent
Iedereen heeft zijn eigen persoonlijkheid, met eigen talenten.’‘Laat jezelf zien”, is de boodschap van Tommy. Hij hoopt door zijn rol als ambassadeur te laten zien hoe belangrijk het is voor kinderen om zichzelf te kunnen zijn. Teamsport helpt daarbij ook om sociale vaardigheden te ontwikkelen. Je leert samenwerken en voor je teamgenoten klaarstaan, ook in moeilijke tijden. Sporten geeft kinderen het gevoel ergens onderdeel van te zijn.
Inspiratiebron
Real Madrid, is naast FC Utrecht, zijn favoriete club. Sergio Ramos en Cristiano Ronaldo zijn echte voorbeelden van Tommy. Niet alleen op het veld, maar zeker ook daarbuiten. Ronaldo en Sergio zijn voor mij zo’n inspiratie omdat ze zo maatschappelijk betrokken zijn. “Je hebt een rol te vervullen binnen de samenleving, zeker als je veel aanzien hebt zoals een Ronaldo”, vindt Tommy.
Combinatie studie & voetbal
Tommy kan zich geen leven zonder sport en bewegen voorstellen. Deze passie voor sport zie je ook terug in diverse studies die hij heeft gedaan. Naast voetballen, heeft de 19-jarige Utrechter zojuist zijn studie als Sport & Bewegingsagoog aan het ROC Utrecht Sport afgerond. “Ik vind het belangrijk om naast voetballen, me ook te blijven ontwikkelen op een ander vlak. Ik vind het fantastisch om mensen te helpen bewegen.” Niet alleen gezonde mensen, maar ook mensen met bijvoorbeeld geestelijke-of verslavingsproblematiek. “Mentaal goed in je vel zitten is net zo belangrijk als een fysiek sterk lijf’, aldus Tommy.
Ga doen waar je blij van wordt!
Belangrijke boodschap die Tommy alle kinderen wil meegeven: “Ga kijken welke sport je leuk vindt om te doen. Durf te proberen. Alleen zo kom je erachter welke sport bij je past en waar je energie uit haalt.”
Sem Donkers (2007) is naast scholier ook schrijver en acteur. Hij is gefascineerd door de geschiedenis van film en theater, hierover schrijft hij dan ook en maakt zijn eigen theatervoorstellingen.
Charlie Chaplin
Als klein jongetje keek Sem wel eens naar een animatieserie op de televisie, waarin de Tramp ( het personage van Charlie Chaplin) in de moderne wereld probeerde te overleven. “Ik vond hem in het begin best eng, vanwege zijn make-up, maar toen er in 2016 een musical over Charlie Chaplin naar Nederland en Vlaanderen zou komen heb ik hem herontdekt” verteld Sem. Vanuit deze fascinatie schreef hij zijn eigen voorstelling over Chaplin die hij in 2018 in Theater Hofpoort in Coevorden heeft opgevoerd. Dit was het begin van meerdere optredens als Charlie Chaplin, o.a tijdens het straatheaterfestival “Kerst in Oud Kampen” in Kampen , kerst 2019.
Sem heeft ook al 2 boeken geschreven, één over Chaplin en één over Laurel en Hardy. Over het laatste tweetal heeft hij ook een kort toneelstuk geschreven. Deze heeft hij opgevoerd tijdens de Europese Sons of the Desert-conventie, hier komen Laurel en Hardy-fans van over de hele wereld bij elkaar. “Dit was een geweldig ervaring” zegt Donkers.
Filmpje Jeugdfonds Sport & Cultuur Drenthe
In Podium Zuidhaege in Assen (april 2019) kreeg Donkers de kans om zijn Chaplin-imitaties aan RTV Drenthe te laten zien. Dat is wat hij voor een groter publiek ook wil doen. De loopjes, de stok en de gezichten die de inmiddels overleden filmster succesvol maakte, komen weer tot leven als Donkers op het podium staat. “Het is niet makkelijk, want hij deed het allemaal op zijn manier, zijn manier is uniek.” Dit werd opgepakt door een medewerker van het Jeugdfonds Sport en Cultuur Drenthe en zij heeft mij gevraagd om in een filmpje voor een lokale supermarkt aandacht voor het fonds te vragen. Ik vond dat erg leuk om te doen.Ik ben blij dat ik heb kunnen helpen om geld op te halen”.
Ieder kind een kans
“Sinds ik kan lopen en praten ben ik bezig met toneelstukjes opvoeren en ik heb nooit iets anders gewild.Ik vind dat ieder kind ook zo’n kans verdient om te doen wat ze graag willen. Sporten of cultuur, wat je leuk vindt. Je leert er nieuwe mensen kennen”, verteld Sem. Zelf heeft hij verschillende sporten gedaan maar zijn passie voor theater trok toch harder aan hem. Theater- en musicallessen heeft hij ook gevolgd, toch wilde hij maar één ding. Zijn eigen voorstellingen maken en daarmee optreden. Het proces om een voorstelling te maken duurt best lang, Sem merkte dat hij meer tijd bezig was met schrijven dan spelen. Aangezien je tijdens het schrijven de hele tijd zit werd het toch tijd om iets aan beweging te gaan doen, de keuze is gevallen op de sportschool waar je hem nu regelmatig kunt tegenkomen.
“Ik wil en ga proberen om zoveel mogelijk kinderen te kunnen laten meedoen met sporten of iets aan cultuur te doen”.
Jongste ambassadeur
Sem, in zijn nieuwe act als Ramses Shaffy
Sem: “Ik vind het geweldig wat het Jeugdfonds Sport & Cultuur doet voor kinderen die niet de mogelijkheden hebben die ik wel heb. Het is een enorme eer dat ik gevraagd ben als jongste ambassadeur om meer bekendheid te geven aan het fonds”.
Cabaretière Daniëlle Schel: ambassadeur voor Noord-Holland
Daniëlle Schel is cabaretière, actrice en zangeres. En nu ook ambassadeur voor het Jeugdfonds Sport & Cultuur Noord-Holland!
Talenten ontdekken en aanspreken is zó belangrijk
Dat kinderen toegang hebben tot cultuur en vooral kunstlessen, vindt ze ontzettend belangrijk. Zo kunnen zij hun talenten en passies ontdekken en aanspreken. De ervaring die zij als 12-jarige had op de Jeugd Theaterschool, gunt ze ieder kind. “Iedere week even in een andere wereld duiken, is zó fijn!”, zegt ze dan ook vol overtuiging. Ze is blij met het inclusieve karakter van wat het Jeugdfonds Sport & Cultuur doet. Dat het erom gaat dat iedereen mee kan doen. “Het is heel mooi dat een aanvraag gedaan kan worden zonder dat iedereen dit weet. Hierdoor kun je gewoon aansluiten bij dezelfde activiteiten als je vriendjes en vriendinnetjes.”
Nieuwe voorstelling ‘OK’
Na het debuutprogramma PATROONis Daniëlle terug in het theater met haar nieuwe voorstelling OK. Kijk voor actuele speeldata op www.danielleschel.nl
Hockeyspeler Lars Balk is ambassadeur van het Jeugdfonds Sport & Cultuur Utrecht! Zijn liefde voor sport begon met tennis en hockey. Toen hij echter op 12-jarige leeftijd een keuze moest maken, won de teamsport het van het individuele karakter van tennis. Hij koos definitief voor hockey. Een keuze waar de middenvelder/verdediger nooit spijt van heeft gehad. Inmiddels speelt hij in het eerste van Kampong en staat hij opgesteld in Team NL.
“Die saamhorigheid gun je ieder kind!”
De saamhorigheid die het beoefenen van een teamsport met zich meebrengt, is een belangrijke reden voor hem om ambassadeur te worden. “Lekker sporten is zó belangrijk; dat gun ik ieder kind” aldus Lars. “De energie, voldoening en vooral ook het plezier. Voor, tijdens en na de trainingen en wedstrijden plezier maken met je vrienden. Dat is gewoon geweldig! Als ik eraan kan bijdragen dat alle kinderen dat kunnen ervaren, doe ik dat heel graag!” Ondanks dat zijn agenda bomvol zit met trainingen voor beide teams en activiteiten voor zijn werk, maakt hij graag tijd voor het Jeugdfonds. “Het is een kleine moeite als ik die kinderen daar gelukkig mee kan maken. Er zijn zoveel dagen in een jaar en zij hebben het veel zwaarder dan ik.”
Buitenspelen totdat het donker wordt, dromen van de wedstrijd van zaterdag, in je sportkloffie aan het ontbijt zitten. We hebben het allemaal gedaan. Ook NOS presentatrice en ambassadeur Dione de Graaff.
Fanta met een bitterbal
“Vanaf de lagere school tot mijn zestiende speelde ik tennis, maar ik wist al snel dat ik geen aanleg voor topsport had. Ik kon heel chagrijnig zijn als ik niet goed speelde, volgens mijn moeder liep ik dan als een zoutzak over de baan. Maar als mijn tegenstander gewoon beter was, vond ik dat niet erg. En als ik een teamgenoot op de baan zag huilen omdat hij of zij verloren had, snapte ik daar niets van.
“Ik wilde gewoon plezier hebben, alleen maar plezier. Als het echt om de prijzen ging, sloeg ik dicht. Sporten was in mijn ogen vooral leuk omdat je met z’n allen samen was, dat zie ik ook aan foto’s uit die tijd. Ik bloeide op als we met de groep bij elkaar waren. Om vervolgens na afloop Fanta te drinken en een bitterbal te eten. En of we dan een beker hadden gewonnen of niet, deed er niet toe.Ik zal nooit die toernooien met andere verenigingen uit het land vergeten. Geweldig. Mieke uit Grubbenvorst kwam dan bij mij logeren, ik kan haar nog zo voor de geest halen.
“Natuurlijk leer je door te sporten met teleurstelling om te gaan, met succes en verlies. Maar het meest belangrijke was voor mij dat plezier, zeker nu ik erop terug kijk. Het klinkt heel simpel, maar zo is het wel. Ik denk ook best vaak terug aan die periode, kan me precies herinneren hoe ik met toen voelde. Natuurlijk had ik zonder tennis gekund, maar ik had niet zonder gewíld. En juist dat besef is voor mij een reden om te wensen dat ieder kind kan sporten.”
Nooit gaan zweven
“Mijn ouders stonden heel erg met beide benen op de grond. Liep ik als een zoutzak rond omdat ik niet goed speelde, zeiden zij meteen: doe eens normaal, je hóeft niet te tennissen hoor! Ze reden mee naar alle wedstrijden, door het hele land. Vonden ze hartstikke leuk. Zaten ze weleens naast andere ouders die heel erg fanatiek waren, daar begrepen ze helemaal niks van. Maar goed, die meiden en jongens waren echt twee slagen beter dan dat ik was. Mijn ouders zagen ook wel dat ik vooral vriendjes en vriendinnetjes maakte, wisten dat het vooral bij plezier maken zou blijven.
“In de sportjournalistiek had ik het gevoel dat ik door hard te werken en mijn best te doen wel ver zou kunnen komen. Blijkbaar had ik toen ik jong was een goed gevoel over wat ik wel en niet kon. Mijn vader heeft me gestimuleerd om verder te gaan in de journalistiek en heeft me altijd voorgehouden om er nuchter onder te blijven. Hij presenteerde programma’s in een tijd waarin het heel bijzonder was om voor televisie te werken, maar is nooit gaan zweven. Hij zag het als werk. Zo zie ik het dankzij hem ook. Het is volgens mij een eigenschap die je helpt overleven in dit wereldje.”
Stuiterbal
“Door het tennis heb ik geleerd een teamplayer te zijn. Ik was enig kind, op vakantie moest ik altijd snel vriendjes maken, anders zat ik alleen. Het is niet zo dat ik me zielig heb gevoeld omdat ik enig kind was, maar ik denk dat het er wel mee te maken heeft gehad waarom dat tennis zo belangrijk voor me was. Die teamgenootjes waren er altijd, dat waren mijn broers en zussen.
“Een van mijn beste vriendinnen van vroeger was Mariëtte, de dochter van sportjournalist Heinze Bakker. Ze was heel fanatiek korfbalster. En dus ging ik elk weekend naar De Korf in Leusden, om naar haar wedstrijden te kijken. Niet omdat ik zelf wilde korfballen, maar omdat ik dan deel uitmaakte van haar team. Grappig, toen vond ik het al leuk om naar sport te kijken.
“Van dat naar sport kijken heb ik mijn vak kunnen maken. Aan zelf sporten kom ik vaak niet eens meer toe, zo druk heb ik het. Die energie die ik als kind al had, raak ik nu vooral kwijt in mijn werk. En dus ben ik druk op de redactie. Ha, mijn collega’s zullen soms denken: heb je haar weer, die stuiterbal!”
Zwart of wit
“We hadden het vroeger goed.Ik geloof ook niet dat ik zoveel wilde, ik was geen ontevreden meisje. We gingen verstandig met geld om. Als ik merkkleding wilde op de middelbare school, zei mijn moeder: ‘Oh, dat maak ik wel voor je!’ Terwijl ik dacht: nee, ik wil het hebben, nu! Ging ze het toch maken, heel mooi en goed, maar het was niet cool. Want ja,vriendinnen op school vroegen waar ik die kleding had gekocht, en dan moest ik zeggen dat mijn moeder het gemaakt had…
“Ik heb makkelijk praten, ik kan heus zeggen dat je je niet hoeft te schamen voor armoede, maar wie ben ik? Ik spreek niet uit ervaring. Wat ik wel weet, is dat kinderen geen verschil zien. Het maakte mij vroeger geen bal uit of iemand zwart of wit was, rijk of arm. Daar had je het niet over, dat bestond niet. Je vond iemand stom omdat hij onaardig tegen je was, of omdat hij je afsneed op de fiets. En dan nog was je het een week later weer vergeten. Ik vind het erg dat die onschuld op een bepaald moment in je levenblijkbaar verdwijnt.
“Sport speelt daar een belangrijke rol in, hetleert je met elkaar om te gaan, hoe verschillend ook. In mijn ogen is sport de basis voor een verder leven, voor je ontwikkelingen. Een bewustwording van het feit dat je er samen iets van maakt.”
Na Olympisch bokser en zevenvoudig nationaal kampioen Enrico Lacruz (25) mag nu ook drievoudig Nederlands kampioen tennis, tevens nummer 155 van de wereldranglijst, Richèl Hogenkamp zich ambassadeur noemen van het Jeugdfonds Sport & Cultuur Gelderland (JFSC).
De 26-jarige Hogenkamp ziet tennis als een groot deel van haar leven en vindt dat iedereen minimaal de kans moet krijgen om te kunnen sporten. Een belangrijke parallel dus met het JFSC, dat de proftennisster uitnodigde voor een gesprek. “Voor ik benaderd werd, kende ik het Jeugdfonds Sport & Cultuur met name via mijn begeleidingsteam (Sport United, red.). Na het kennismakingsgesprek op Papendal hoefde ik niet lang na te denken om ambassadeur te worden. De visie past heel goed bij mij: het stimuleren van sport, gezondheid en de component sociale ontwikkeling. “
Wat hoopt zij bij te dragen als topsporter en ambassadeur? “Ik ben veel in het buitenland actief en het lijkt mij enorm leuk om mijn ervaringen te delen met het Jeugdfonds Sport & Cultuur. Door bijvoorbeeld foto’s en korte video’s te delen wil ik laten zien hoe leuk sport is. Ik wil kinderen enthousiast maken over sport en tennis in het bijzonder. Voor mij is het de mooiste sport die er bestaat. Dat gun ik iedereen.”
‘Ik wil kinderen laten zien hoe leuk sport is’
De Gelderse Hogenkamp, geboren en nog altijd woonachtig in Doetinchem, zegt zelf veel geluk gehad te hebben om haar sport te kunnen beoefenen. “Mijn ouders hebben mij vanaf het eerste moment de mogelijkheid gegeven om te tennissen. Zij hebben de tijd en energie in mij gestoken en daar ben ik ze enorm dankbaar voor. Ik weet ook dat dit niet voor iedereen geldt. Rondom toernooien in het buitenland heb ik met eigen ogen de andere kant van de medaille ervaren. Kinderen die op straat bedelen of trucjes uitvoeren voor geld. Door dit ambassadeurschap aan te gaan, wil ik mijn steentje bijdragen.”
‘Iedereen verdient de kans om te kunnen sporten’
Richèl Hogenkamp is momenteel de nummer 155 van de wereld. Om die positie te behalen wist zij bijvoorbeeld al eens de tweede ronde te bereiken van zowel Roland Garros als Wimbledon, twee prestigieuze toernooien en twee ITF toernooien (Koksijde en Praag). Sportief heeft zij ook voor 2019 haar doelstellingen. “Ik wil dit jaar zeker weer in de top 150 komen. Daarvoor ben ik volop in training. Volgende week ga ik naar Italië voor het eerstvolgende graveltoernooi en daarna mag ik weer uitkomen voor TEAM NL bij de FED Cup in Japan. Daar probeer ik weer het beste uit mezelf te halen. Als tennisster én als ambassadeur van het Jeugdfonds Sport & Cultuur Gelderland!”
